Ο Αββάς Ισαάκ ορίζει ένα χώρο δυσπερίγραπτο, αν όχι απερίγραπτο. Είναι το μυστήριο του μέλλοντος αιώνος, όπως βιούται σήμερα από έναν άγιο ώριμο, ολοκληρωτικά μεταμορφωμένο, που όχι μόνο βλέπει την ισχύ των κτισμάτων και των αθεάτων τα κάλλη, αλλά έχει τη δύναμη, καθ΄ ομοιότητα Θεού, να δημιουργεί, όπως λέει ο ίδιος, νέους κόσμους.
Και ενώ είναι κάτι τόσο μεγάλο, δεν σου δημιουργεί ίλιγγο, αλλά αντίθετα σε ηρεμεί. Σε κατευνάζει. Γιατί αυτός έφτασε στο έλεος του Θεού, στην απερινόητη ευσπλαχνία, που αγαπά την κτίση όλη.
Είναι ανώτερος των κτισμάτων, έξω από κάθε κίνηση. Και ταυτόχρονα δεν υποφέρει να βλέπει να πονά έστω και το ελάχιστο πλάσμα. Γι αυτό μετά δακρύων εύχεται υπέρ όλης της δημιουργία, και αυτών των ερπετών, καθ΄ ομοιότητα Θεού.
Έτσι το κείμενο που τολμά να μιλήσει για τον πνευματικό κόσμο του Αββά Ισαάκ δεν μπορεί να τακτοποιηθεί συστηματικά. Να χωριστεί σε μέρη. Να περικλείσει τη διδασκαλία του.
Θα μιλήσει γενικά, αποσπασματικά. Θα αφήσει να καταγραφεί η έκπληξη που ξεσπά σ΄ αυτόν που πλησιάζει τούτο το θαύμα.
(Απόσπασμα από το βιβλίο)








