Όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός ο Κλειδούχος

Με ιδιαίτερη χαρά σας παρουσιάζουμε το νέο βιβλίο της βραβευμένης συγγραφέως Ζωής Κανάβα που είναι αφιερωμένο στον βίο του Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού. Η συγγραφέας καταφέρνει να φέρει σε πέρας ένα δύσκολο έργο: Αφηγείται τον βίο ενός σύγχρονου αγίου που διένυσε την ζωή του υπομένοντας μια βαριά και ανίατη –τότε – ασθένεια, με τρόπο ελκυστικό τόσο για τους εφήβους όσο και για τους ενηλίκους. Γεμάτο φώς και ελπίδα το βιβλίο αυτό αποτελεί μια σημαντική έκδοση της φετεινής χρονιάς.
O όσιος Νικηφόρος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη όπου ασθένησε και για να γλυτώσει τον εγκλεισμό του στην Σπιναλόγκα διέφυγε στην Αλεξάνδρεια και από εκεί στην Χίο όπου τον περιέθαλψε ο άγιος Άνθιμος. Αργότερα κατέληξε στην Αθήνα όπου συνδέθηκε με τον μακαριστό γέροντα Ευμένιο. Ο ταπεινός άγιος του 20ου αιώνα κοιμήθηκε το 1964 και μετά την κοίμησή του τα λείψανα του ευωδίασαν, αλλά η εγγραφή του στο αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας έγινε μόλις την 1η Δεκεμβρίου του 2012.
Το βιβλίο περιέχει επίσης σύντομο βίο του αγίου, ορισμένες μαρτυρίες καθώς και το απολυτίκιό του.
Η εικονογράφηση της Αγγελικής Δελεχά αναδεικνύει την ομορφιά του κειμένου και η συνεργασία μιας διακεκριμένης συγγραφέως με μια ταλαντούχο εικονογράφο που ανήκει στη νεότερη γενιά προσφέρει ένα βιβλίο που θα αγγίξει μικρούς και μεγάλους.Απόσπασμα:
«Με τον Νικόλα ήμαστε πατριωτάκια από τη λεβεντογέννα Κρήτη. Συγκεκριμένα από το χωριό Σηρικάρι, στα δυτικά της πόλης των Χανίων. Εκείνος από τη συνοικία των Κωστογιάννηδων, εγώ απ΄ του Αγίου Ιωάννη.
Αλλά και πολύ φίλοι. Και συμμαθητές. Ήταν χωρατατζής κι όλο με μαντινάδες απαντούσε, για τούτο και τον συμπαθούσαμε, αν και δεν έπαιρνε μέρος σε όλα μας τα παιχνίδια.
Να, ποτέ δεν ερχόταν όταν αποφασίζαμε να πηδήσουμε τον φράχτη του μπαρμπα-Χιόνη για να κλέψουμε κάστανα από τη μεγάλη καστανιά, που υψωνόταν καταμεσής στον κήπο του.
Ούτε σφεντόνα συνήθιζε να κρατά, όπως εμείς. Κι αν κάποιος απ’ την παρέα μας κατάφερνε να σκοτώσει -σπάνια είναι αλήθεια- κανένα πουλάκι μωρουδέλι και να καυχηθεί γι’ αυτό, κουνούσε το κεφάλι του με οίκτο:
–– Λοιπόν, τι κατάφερες; Στέρησες τον κόσμο από έναν μελλοντικό τραγουδιστή.
Μας ακολουθούσε όμως μ’ ευχαρίστηση τα καλοκαίρια, όταν ανεβαίναμε στο καστανόδασος και βουτούσαμε στο ποτάμι, που το χώριζε στα δυο».