Σήμερα είναι πολύ εύκολο να λάβεις την τελευταία θέση. Όλοι τρέχουν ξοπίσω της πρώτης θέσης, η τελευταία όμως είναι πάντα άδεια. Λάβε την, διότι αυτή είναι η πρώτη. Είναι σαν να έχει ο Θεός ένα λεωφορείο το οποίο έχει μιαν απάτη, Όσοι μπαίνουν στο λεωφορείο, τρέχουν να καθίσουν στις πρώτες θέσεις για να βλέπουν. Αντί, όμως, το λεωφορείο να εκκινήσει από την πλευρά του οδηγού, εκκινεί από την άλλη πλευρά όπου είναι οι τελευταίες θέσεις. Σαν να είχε, τρόπον τινά, και από τις δυο πλευρές τιμόνι και μηχανή και ενώ φαινόταν ότι θα προχωρούσε από την πλευρά που πήγαν να καθίσουν στην πρώτη θέση μπροστά, τελικά το λεωφορείο ξεκινούσε αντίστροφα και οι τελευταίοι πήγαιναν πρώτοι. “Πολλοί δε έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι”, λέει ο Χριστός. Αυτό είναι το λεωφορείο του Χριστού. ΓΙ΄ αυτό, έχει και πολλήν αγαλλίαση, ενώ τα άλλα έχουν βλέψεις, έχουν παράπονα, έχουν καχυποψίες, παραθεωρήματα.
(Εσωτερικά στο εξώφυλλο της έκδοσης)
Από τον Μάιο του 1997 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 1999, ο Γέροντας Αθανάσιος, τότε Ηγούμενος της Μονής Μαχαιρά και νυν Μητροπολίτης Λεμεσού, στις τακτικές πνευματικές συνάξεις της αδελφότητας, είχε σχολιάσει, με την πολύχρονη πείρα του ως μοναχός αλλά και το χάρισμα του λόγου με το οποίο ο Θεός τον προίκισε, την ακολουθία του Μεγάλου και Αγγελικού Μοναχικού Σχήματος.
Ο παρών δεύτερος τόμος περιλαμβάνει δώδεκα συνάξεις, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 18 Ιανουαρίου και 27 Ιουλίου 1998.








