Η άφατη μωρία της αγάπης του Θεού

Όταν ο πόνος καταλαγιάσει και η χάρη υπεραφθονεί, η καρδιά μετατρέπεται σε φωτεινό κέντρο. Ο άνθρωπος τότε γίνεται κάτοχος έτερου, απερίγραπτου είδους ζωής. Εάν κατορθώσει να φυλάξει τη χάρη, αυτή θα τον διδάξει τα πάντα. Η χάρη είναι το μάννα της Καινής Διαθήκης, διότι γίνεται οτιδήποτε χρειάζεται ο άνθρωπος στη ζωή του: δύναμη, παρηγοριά, σοφία. Γίνεται εκείνο που τροφοδοτεί τη συνομιλία με τον Θεό και προάγει την ένωση μαζί Του.

(Από το πίσω εσώφυλλο της έκδοσης)

Οι Άγγελοι πάντοτε ενθυμούνται την κτιστότητά τους. Με τέσσερις πτέρυγες καλύπτουν το πρόσωπο και τα πόδια, προκειμένου να διαφυλάξουν την ταπείνωσή τους ενώπιον του Κυρίου, ο Οποίος τους παρήγαγε “εκ του μη όντος εις το είναι”. Μολονότι είναι αθάνατοι και ασώματοι, ουδέποτε λησμονούν ότι είναι και αυτοί κτίσματα, ότι δεν είναι άναρχοι. Ως εκ τούτου, με συνεσταλμένη παρρησία – με δύο μόνον πτέρυγες – περιίπτανται γύρω από “τον θρόνο της μεγαλωσύνης εν τοις ουρανοίς”. Η ταπείνωση τούς ενδύει με τη δύναμη να προσεδρεύουν αδιαλείπτως στην Παρουσία του Θεού αναπέμποντας σε Αυτόν ασίγητη δοξολογία.

(Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης)